Łzy (1896)

Ze łzami człowiek światło życia wita,Łzy mu przez całe towarzyszą życie,Łzy okazują słabe serca bicie,Gdy pierwsza zorza dziecięciu zaświta.

Czy burzą zgięty kwiat szczęścia okwita,Czy wiosna nowy wydaje obficie,Czyli nas stawił los na szczęścia szczycie,Czyli w nieszczęścia ostre zęby chwyta,

Ciągle łzy ronić jest losem człowieka.Łzy tylko ulgę przynoszą w strapieniu,Łzami zroszony żal od nas ucieka;

One czuć dają rozkosze w westchnieniu,I choć już oko łzy sączyć przestało,Jeszcze łzy martwe pokrapiają ciało.