Królestwo moje

Królestwo moje nie na tej ziemi,Fale je skryły grzywy piennemi,Ląd mój słoneczny, jasny, pogodny,Nurt oceanu zatopił wodny.

Lecz z mego lądu w mroków godzinieStłumiona gędźba stu dzwonów płynie.Lecz z mego lądu w mroków godzinieGrają mi pieśnie i świecą tęcze.

Bo na mym lądzie skarby bezcenne,Koronne złota i berła lenne.Bo na mym lądzie chodzą tęsknotyI do mej duszy klucz dzierżą złoty.

I kiedy słabną jej skrzydła znojne,Władcze jej kładą szaty dostojneI jasnowidzeń dają źrenice,By, w swe królewskie patrząc dzielnice,Żyła tęsknoty porywem wiecznymZa utraconym lądem słonecznym.