Nimfa (Zawistowska, 1909)

Sącząc wodę z warkoczy, z łóz nadbrzeżnych wstajeI w brzóz idzie uśpione, białopienne gaje.Lotną stopą z ziół rośnych chłodne krople strąca,W tył rozkosznie podana pod falą miesiąca.I biódr nagość owiwszy w mgielny zwój puszysty,Ku gwiazdom ócz ciekawych zwraca ametysty.Cała w przędzy srebrzystej rozwłóczonych cieni,Gra na siatce drgających, miesięcznych promieni.Cały dźwięków różaniec — wszystkie szmerne gwary,Drzą na strunach tej spiewnej, miesięcznej cytary...A w gaju białopiennym, pod tych dźwięków mocą,Jakieś białe sny wstają, bielą ciał migocą —I białe rozkwitają na opalu wodach,Wszystkie nimfy, uśpione w heleńskich ogrodach.