O czym szumią wierzby — X

W ciągu wieków ludzkość całaNiejednego zucha miała,Lecz większego niema zuchaPonad niego... nad Ropucha!

W ciężkim znoju, w wielkim trudzieZdobywają mądrość ludzie;Jakże wiedza ich jest krucha,Gdy się wgłębisz w mózg Ropucha!

Kiedy w arce ród zwierzęcyZ płaczem rzewnym czekał tęczy,Kto zawołał: „Ziemia sucha!”?To zasługa jest Ropucha.

Cała armia salutuje,Kiedy drogą maszeruje.Króla widzi, wodza, ducha?Wiedzą wszyscy, że Ropucha.

Zadumała się królowa,W oknie siedzi, boli głowa.„Ach, jakaż tu cisza głucha!Paziu, skocz-no po Ropucha.”

Do sadzawki auto pędzi.Co to będzie? Co to będzie?Kto tak świetnie robi zucha?Ach, poznaję spryt Ropucha!