Do matki (Junosza, 1888)

O! matko, gdy twe dziecię głodne jeść zawoła,Daj mu chleba czarnego i krynicznéj wody;Ucz je, niech wcześnie pozna życia niewygody,Aby zniosło je późniéj, nie zmarszczywszy czoła.

Gdy dziecię twoje igra z drugiemi wśród sioła,Ucz je, jak ma ukochać braci zastęp młody,Nauczaj je miłości, i pracy i zgody,I prowadź je w tę stronę, gdzie jest wiejska szkoła...

A kiedy twe pacholę zmężnieje i wzrośnie,Ucz je, jako ma ująć wielki ciężar pługa,Niech wychodzi na rolę, śpiewając radośnie...

O! matko, w duszę dziecka rzucaj siew o wiośnie,A piękny plon przyniesie twoja praca długa —Gdyż w dobrém życiu syna jest matki zasługa.