Απιστία

Πολλὰ ἄρα Ὁμήρου ἐπαινοῦντες, ἀλλὰ τοῦτοοὐκ ἐπαινεσόμεθα... οὐδὲ Αἰσχύλου, ὅταν φῇ ἡΘέτις τὸν Ἀπόλλω ἐν τοῖς αὐτῆς γάμοις ἄδοντα

«ἐνδατείσθαι τὰς ἑὰς εὐπαιδίας,νόσων τ' ἀπείρους καὶ μακραίωνας βίους.Ξύμπαντα τ' εἰπὼν θεοφιλεῖς ἐμᾶς τύχαςπαιῶν' ἐπευφήμησεν, εὐθυμῶν ἐμέ.Καγὼ τὸ Φοίβου θεῖον ἀψευδὲς στόμαἤλπιζον εἶναι, μαντικὴ βρύον τέχνη:Ὁ δ', αὐτὸς ὕμνων,...... αὐτός ἐστιν ὁ κτανὼντὸν παῖδα τὸν ἐμόν».

Πλάτων, Πολιτείας, Β’

Σὰν πάντρευαν τὴν Θέτιδα μὲ τὸν Πηλέασηκώθηκε ὁ Ἀπόλλων στὸ λαμπρὸ τραπέζιτοῦ γάμου, καὶ μακάρισε τοὺς νεονύμφουςγιὰ τὸν βλαστὸ ποῦ θάβγαινε ἀπ' τὴν ἕνωσι των.Εἶπε ˚ Ποτὲ αὐτὸν ἀρρώστια δὲν θαγγίξεικαὶ θάχει μακρυνὴ ζωή. -Αὐτὰ σὰν εἶπε, ἡ Θέτιςχάρηκε πολύ, γιατί τὰ λόγιατοῦ Ἀπόλλωνος ποῦ γνώριζε ἀπὸ προφητεῖεςτὴν φάνηκαν ἐγγύησις γιὰ τὸ παιδί της.

Κι ὅταν μεγάλωνεν ὁ Ἀχιλλεύς, καὶ ἦταντῆς Θεσσαλίας ἔπαινος ἡ ἐμορφιά του,ἡ Θέτις τοῦ θεοῦ τὰ λόγια ἐνθυμοῦνταν.Ἀλλὰ μιὰ μέρα ἦλθαν γέροι μὲ εἰδήσεις,κ' εἶπαν τὸν σκοτωμὸ τοῦ Ἀχιλλέως στὴν Τροία.Κ' ἡ Θέτις ξέσχιζε τὰ πορφυρά της ροῦχα,κ' ἔβγαζεν ἀπὸ πάνω της καὶ ξεπετοῦσεστὸ χῶμα τὰ βραχιόλια καὶ τὰ δαχτυλίδια.Καὶ μὲς στὸν ὀδυρμό της τὰ παληὰ θυμήθη ˚καὶ ρώτησε τί ἔκαμνε ὁ σοφὸς Ἀπόλλων,ποῦ γύριζεν ὁ ποιητὴς ποῦ στὰ τραπέζιαἔξοχα ὁμιλεῖ, ποῦ γύριζε ὁ προφήτηςὅταν τὸν υἱό της σκότωναν στὰ πρῶτα νειάτα.Κ' οἱ γέροι τὴν ἀπήντησαν πῶς ὁ Ἀπόλλωναὐτὸς ὁ ἴδιος ἐκατέβηκε στὴν Τροία,καὶ μὲ τοὺς Τρώας σκότωσε τὸν Ἀχιλλέα.