Είγε ετελεύτα

«Πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;Έπειτ’ από τα θαύματά του τα πολλά,την φήμη της διδασκαλίας τουπου διεδόθηκεν εις τόσα έθνηεκρύφθηκ' αίφνης και δεν έμαθε κανείςμε θετικότητα τι έγινε(ουδέ κανείς ποτέ είδε τάφον του).Έβγαλαν μερικοί πως πέθανε στην Έφεσο.Δεν τόγραψεν ο Δάμις όμως· τίποτεγια θάνατο του Απολλωνίου δεν έγραψεν ο Δάμις.Άλλοι είπανε πως έγινε άφαντος στην Λίνδο.Ή μήπως είν’ εκείν’ η ιστορίααληθινή, που ανελήφθηκε στην Κρήτη,στο αρχαίο της Δικτύννης ιερόν.—Αλλ’ όμως έχουμε την θαυμασία,την υπερφυσικήν εμφάνισί τουεις έναν νέον σπουδαστή στα Τύανα.—Ίσως δεν ήλθεν ο καιρός για να επιστρέψει,για να φανερωθεί στον κόσμο πάλι·ή μεταμορφωμένος, ίσως, μεταξύ μαςγυρίζει αγνώριστος.— Μα θα ξαναφανερωθείως ήτανε, διδάσκοντας τα ορθά· και τότε βέβαιαθα επαναφέρει την λατρεία των θεών μας,και τες καλαίσθητες ελληνικές μας τελετές.»

Έτσι ερέμβαζε στην πενιχρή του κατοικία—μετά μια ανάγνωσι του Φιλοστράτου«Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον»—ένας από τους λίγους εθνικούς,τους πολύ λίγους που είχαν μείνει. Άλλωστε —ασήμαντοςάνθρωπος και δειλός— στο φανερόνέκανε τον Χριστιανό κι αυτός κι εκκλησιάζονταν.Ήταν η εποχή καθ’ ην βασίλευεν,εν άκρα ευλαβεία, ο γέρων Ιουστίνος,κ’ η Αλεξάνδρεια, πόλις θεοσεβής,αθλίους ειδωλολάτρας αποστρέφονταν.