Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας

Σαστίσαμε στην Αντιόχειαν όταν μάθαμετα νέα καμώματα του Ιουλιανού.

Ο Απόλλων εξηγήθηκε με λόγου του, στην Δάφνη!Χρησμό δεν ήθελε να δώσει (σκοτισθήκαμε!),σκοπό δεν τόχε να μιλήσει μαντικώς, αν πρώταδεν καθαρίζονταν το εν Δάφνη τέμενός του.Τον ενοχλούσαν, δήλωσεν, οι γειτονεύοντες νεκροί.

Στην Δάφνη βρίσκονταν τάφοι πολλοί.—Ένας απ’ τους εκεί ενταφιασμένουςήταν ο θαυμαστός, της εκκλησίας μας δόξα,ο άγιος, ο καλλίνικος μάρτυς Βαβύλας.

Αυτόν αινίττονταν, αυτόν φοβούνταν ο ψευτοθεός.Όσο τον ένοιωθε κοντά δεν κόταενα βγάλει τους χρησμούς του· τσιμουδιά.(Τους τρέμουνε τους μάρτυράς μας οι ψευτοθεοί.)

Ανασκουμπώθηκεν ο ανόσιος Ιουλιανός,νεύριασε και ξεφώνιζε: «Σηκώστε, μεταφέρτε τον,βγάλτε τον τούτον τον Βαβύλα αμέσως.Ακούς εκεί; Ο Απόλλων ενοχλείται.Σηκώστε τον, αρπάξτε τον ευθύς.Ξεθάψτε τον, πάρτε τον όπου θέτε.Βγάλτε τον, διώξτε τον. Παίζουμε τώρα;Ο Απόλλων είπε να καθαρισθεί το τέμενος.»

Το πήραμε, το πήγαμε το άγιο λείψανον αλλού·το πήραμε, το πήγαμε εν αγάπη κ’ εν τιμή.

Κι ωραία τωόντι πρόκοψε το τέμενος.Δεν άργησε καθόλου, και φωτιάμεγάλη κόρωσε: μια φοβερή φωτιά:και κάηκε και το τέμενος κι ο Απόλλων.

Στάχτη το είδωλο· για σάρωμα, με τα σκουπίδια.

Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδοσε—τι άλλο θα έκαμνε— πως η φωτιά ήταν βαλτήαπό τους Χριστιανούς εμάς. Ας πάει να λέει.Δεν αποδείχθηκε· ας πάει να λέει.Το ουσιώδες είναι που έσκασε.