Εν εσπέρα

Πάντως δεν θα διαρκούσανε πολύ. Η πείρατων χρόνων με το δείχνει. Αλλ’ όμως κάπως βιαστικάήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα.Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος.Αλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα,σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε,σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε.

Μια απήχησις των ημερών της ηδονής,μια απήχησις των ημερών κοντά μου ήλθε,κάτι απ’ της νεότητός μας των δυονώ την πύρα·στα χέρια μου ένα γράμμα ξαναπήρα,και διάβαζα πάλι και πάλι ως που έλειψε το φως.

Και βγήκα στο μπαλκόνι μελαγχολικά —βγήκα ν’ αλλάξω σκέψεις βλέποντας τουλάχιστονολίγη αγαπημένη πολιτεία,ολίγη κίνησι του δρόμου και των μαγαζιών.