Η αρρώστια του Κλείτου

Ο Κλείτος, ένα συμπαθητικόπαιδί, περίπου είκοσι τριώ ετών —με αρίστην αγωγή, με σπάνια ελληνομάθεια —είν’ άρρωστος βαρειά. Τον ηύρε ο πυρετόςπου φέτος θέρισε στην Αλεξάνδρεια.

Τον ηύρε ο πυρετός εξαντλημένο κιόλας ηθικώςαπ’ τον καϋμό που ο εταίρος του, ένας νέος ηθοποιός,έπαυσε να τον αγαπά και να τον θέλει.

Είν’ άρρωστος βαρειά, και τρέμουν οι γονείς του.

Και μια γρηά υπηρέτρια που τον μεγάλωσε,τρέμει κι’ αυτή για την ζωή του Κλείτου.Μες στην δεινήν ανησυχία τηςστον νου της έρχεται ένα είδωλοπου λάτρευε μικρή, πριν μπει αυτού, υπηρέτρια,σε σπίτι Χριστιανών επιφανών, και χριστιανέψει.Παίρνει κρυφά κάτι πλακούντια, και κρασί, και μέλι.Τα πάει στο είδωλο μπροστά. Όσα θυμάται μέλητης ικεσίας ψάλλει· άκρες, μέσες. Η κουτήδεν νοιώθει που τον μαύρον δαίμονα λίγο τον μέλειαν γιάνει ή αν δεν γιάνει ένας Χριστιανός.