Κίμων Λεάρχου, 22 ετών, σπουδαστής Ελληνικών γραμμάτων (εν Κυρήνη)

"Τὸ τέλος μου ἐπῆλθε ὄτε ἤμουν εὐτυχής.Ὁ Ἐρμοτέλης μὲ εἶχε ἀχώριστόν του φίλον.Τὲς ὕστατές μου μέρες, μ’ ὅλο ποῦ προσποιοῦντανπῶς δὲν ἀνησυχοῦσε, ἔνοιωνα ἐγὼ συχνὰτὰ μάτια του κλαμένα. Σὰν νόμιζε ποὺ λίγοεἲχ’ ἀποκοιμηθεῖ, ἔπεφτεν ὡς ἀλλόφρωνστῆς κλίνης μου τὸ ἄκρον. Ἀλλ’ ἤμεθαν κ’ οἱ δυὸνέοι μιᾶς ἡλικίας, εἴκοσι τριῶ ἐτῶν.Προδότις εἶναι ἡ Μοῖρα. Ἴσως κανένα πάθοςἄλλο τὸν Ἐρμοτέλη νάπαιρνεν ἀπὸ μένα.Τελείωσα καλῶς ˚ ἐν τῇ ἀμερίστῳ ἀγάπη."—

Τὸ ἐπιτύμβιον τοῦτο Μαρύλου Ἀριστοδήμουἀποθανόντος πρὸ μηνὸς στὴν Ἀλεξάνδρεια,ἔλαβα ἐγὼ πενθῶν, ὁ ἐξάδελφός του Κίμων.Μὲ τὸ ἔστειλεν ὁ γράψας γνωστός μου ποιητής.Μὲ τὸ ἒστειλ’ ἐπειδὴ ἤξερε συγγενὴςὅτ’ ἤμουν τοῦ Μαρύλου: δὲν ἤξερε ἄλλο τί.Εἲν’ ἡ ψυχή μου πλήρης λύπης γιὰ τὸν Μαρύλο.Εἴχαμε μεγαλώσει μαζύ, σὰν ἀδελφοί.Βαθυὰ μελαγχολῶ. Ὁ πρόωρος θάνατός τουκάθε μνησικακίαν μου ἒσβυσ’ ἐντελῶς.....κάθε μνησικακίαν γιὰ τὸν Μαρύλο —μ’ ὅλοποῦ μὲ εἶχε κλέψει τὴν ἀγάπη τοῦ Ἐρμοτέλη,ποῦ κι ἂν μὲ θέλει τώρα ὁ Ἐρμοτέλης πάλιδὲν θάναι διόλου τὸ ἴδιο. Ξέρω τὸν χαρακτῆρατὸν εὐπαθῆ ποῦ ἔχω. Τὸ ἴνδαλμα τοῦ Μαρύλουθάρχεται ἀνάμεσό μας, καὶ θὰ νομίζω ποὺμὲ λέγει, Ἰδοὺ εἶσαι τώρα ἱκανοποιημένος.Ἰδοὺ τὸν ξαναπῆρες ὡς ἐποθοῦσες, Κίμων.Ἰδοὺ δὲν ἔχεις πιὰ ἀφορμὴ νὰ μὲ διαβάλλεις.