Καβάφης (Σαραντάρης)

Κάτι λείπει στον αλεξανδρινό ποιητή:είναι το άρωμα και η γυναικεία θέρμηπου δεν αγάλλιασαν την ψυχή τουδεν φαίδρυναν την επιθυμία τουνα χαρεί τη ζωή·ο πόθος του είναι πόθος αλλιώτικος,του αντρικού έρωτοςδεν έχει τη θρασύτητα μα ούτε και τη θυσία.Είναι Έλληνας αυτός ο αριστοκράτης·αλλά μοιάζει σχεδόν βάρβαροςόταν νιώθει τη θλίψη του χρόνου:πνιγμένη στη νύχταζητάει την ηδονική στιγμή,γυρεύει «το δέρμα καμωμένο σαν από ιασεμί»τα μάτια που «ήσαν, θαρρώ, μαβιά»και που δεν ζωντανεύει ένα δάκρυ,ή, τέλος, φαντάζεται μ' εξαίσια ειλικρίνεια«απ' τα παράθυρα ολάνοικτατο ωραίο του σώμα φώτιζεν η σελήνη»βλέπει «το ηδονικό το πρόσωπο»χωρίς ένα χαμόγελο στα χείλη...