Κεριά

Τοῦ μέλλοντος ἡ μέρες στέκοντ’ ἐμπροστά μαςσὰν μιὰ σειρὰ κεράκια ἀναμένα —χρυσᾶ, ζεστὰ, καὶ ζωηρὰ κεράκια.

Ἡ περασμένες μέρες πίσω μένουν,μιὰ θλιβερὴ σειρὰ κεριῶν σβυσμένων·τὰ πιὸ κοντὰ βγάζουν καπνὸν ἀκόμη,κρύα κεριά, λυωμένα, καὶ κυρτά.

Δὲν θέλω νὰ τὰ βλέπω· μὲ λυπεῖ ἡ μορφή των,καὶ μὲ λυπεῖ τὸ πρῶτο φῶς των νὰ θυμοῦμαι.Ἐμπρὸς κυττάζω τ’ ἀναμένα μου κεριά.Δὲν θέλω νὰ γυρίσω νὰ μὴ δῶ καὶ φρίξωτί γρήγορα ποῦ ἡ σκοτεινὴ γραμμὴ μακραίνει,τί γρήγορα ποῦ τὰ σβυστὰ κεριὰ πληθαίνουν.