Οροφέρνης

Αυτός που εις το τετράδραχμον επάνωμοιάζει σαν να χαμογελά το πρόσωπό του,το έμορφο, λεπτό του πρόσωπο,αυτός είν' ο Οροφέρνης Αριαράθου.

Παιδί τον έδιωξαν απ’ την Καππαδοκία,απ’ το μεγάλο πατρικό παλάτι,και τον εστείλανε να μεγαλώσειστην Ιωνία, και να ξεχασθεί στους ξένους.

Α εξαίσιες της Ιωνίας νύχτεςπου άφοβα, κ' ελληνικά όλως διόλουεγνώρισε πλήρη την ηδονή.Μες στην καρδιά του, πάντοτε Ασιανός·αλλά στους τρόπους του και στην λαλιά του Έλλην,με περουζέδες στολισμένος, ελληνοντυμένος,το σώμα του με μύρον ιασεμιού ευωδιασμένο,κι απ' τους ωραίους της Ιωνίας νέους,ο πιο ωραίος αυτός, ο πιο ιδανικός.

Κατόπι σαν οι Σύροι στην Καππαδοκίαμπήκαν, και τον εκάμαν βασιλέα,στην βασιλεία χύθηκεν επάνωγια να χαρεί με νέον τρόπο κάθε μέρα,για να μαζεύει αρπαχτικά χρυσό κι ασήμι,και για να ευφραίνεται, και να κομπάζει,βλέποντας πλούτη στοιβαγμένα να γυαλίζουν.Όσο για μέριμνα του τόπου, για διοίκησι -ούτ' ήξερε τι γένονταν τριγύρω του.

Οι Καππαδόκες γρήγορα τον βγάλαν·και στην Συρία ξέπεσε, μες στο παλάτιτου Δημητρίου να διασκεδάζει και να οκνεύει.

Μια μέρα ωστόσο την πολλήν αργία τουσυλλογισμοί ασυνείθιστοι διεκόψαν·θυμήθηκε που απ' την μητέρα του Αντιοχίδα,κι απ' την παληάν εκείνη Στρατονίκη,κι αυτός βαστούσε απ' την κορώνα της Συρίας,και Σελευκίδης ήτανε σχεδόν.Για λίγο βγήκε απ' την λαγνεία κι απ' την μέθη,κι ανίκανα, και μισοζαλισμένοςκάτι εζήτησε να ραδιουργήσει,κάτι να κάμει, κάτι να σχεδιάσει,κι απέτυχεν οικτρά κ' εξουδενώθη.

Το τέλος του κάπου θα γράφηκε κ' εχάθη·ή ίσως η ιστορία να το πέρασε,και, με το δίκιο της, τέτοιο ασήμαντοπράγμα δεν καταδέχθηκε να το σημειώσει.

Αυτός που εις το τετράδραχμον επάνωμια χάρι αφήκε απ' τα ωραία του νειάτα,απ' την ποιητική εμορφιά του ένα φως,μια μνήμη αισθητική αγοριού της Ιωνίας,αυτός είν' ο Οροφέρνης Αριαράθου.