Ο Ιουλιανός, ορών ολιγωρίαν

"Ὁρῶν οὒν πολλὴν μὲν ὀλιγωρίαν οὖσανἠμὶν πρὸς τοὺς θεοὺς"— λέγει μὲ ὕφος σοβαρόν.Ὀλιγωρίαν. Μὰ τί περίμενε λοιπόν;Ὅσο ἤθελεν ἂς ἔκαμνεν ὀργάνωσι θρησκευτική,ὅσο ἤθελεν ἂς ἔγραφε στὸν ἀρχιερέα Γαλατίας,ἢ εἰς ἄλλους τοιούτους, παροτρύνων κι ὁδηγῶν.Οἱ φίλοι του δὲν ἤσαν Χριστιανοί ˚αὐτὸ ἦταν θετικόν. Μὰ δὲν μποροῦσαν κιόλαςνὰ παίζουν σὰν κι αὐτόνα (τὸν Χριστιανομαθημένο)μὲ σύστημα καινούριας ἐκκλησίας,ἀστεῖον καὶ στὴν σύλληψι καὶ στὴν ἐφαρμογή.Ἕλληνες ἤσαν ἐπὶ τέλους. Μηδὲν ἄγαν, Αὔγουστε.