Στα 200 π.Χ.

«Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων—»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμεπως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτηγια την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάταιγια να τους οδηγούν και για να τους προστάζουνσαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστεμια πανελλήνια εκστρατεία χωρίςΣπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγόδεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.Α βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτικήτην μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατόςπου στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,την νικηφόρα, την περίλαμπρη,την περιλάλητη, την δοξασμένηως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς,οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοιεπίλοιποι Έλληνες Αιγύπτου και Συρίας,κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.Με τες εκτεταμένες επικράτειες,με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιάώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!