Τα βήματα

Σ' ἐβένινο κρεββάτι στολισμένομὲ κοραλλένιους ἀετούς, βαθυὰ κοιμᾶταιὁ Νέρων -- ἀσυνείδητος, ἥσυχος, κ' εὐτυχής ˚ἀκμαῖος μὲς στὴν εὐρωστία τῆς σαρκός,καὶ στῆς νεότητος τ' ὡραῖο σφρῖγος.

Ἀλλὰ στὴν αἴθουσα τὴν ἀλαβάστρινη ποῦ κλείνειτῶν Ἀηνοβάρβων τὸ ἀρχαῖο λαράριοτί ἀνήσυχοι ποῦ εἲν' οἱ Λάρητές του.Τρέμουν οἱ σπιτικοὶ μικροὶ θεοί,καὶ προσπαθοῦν τ' ἀσήμαντα τῶν σώματα νὰ κρύψουν.Γιατί ἄκουσαν μιὰ ἀπαίσια βοή,θανάσιμη βοὴ τὴν σκάλα ν' ἀνεβαίνει,βήματα σιδερένια ποῦ τραντάζουν τὰ σκαλιά.Καὶ λιγοθυμισμένοι τώρα οἱ ἄθλιοι Λάρητες,μέσα στὸ βάθος τοῦ λαράριου χώνονται,ὁ ἕνας τὸν ἄλλονα σκουντᾷ καὶ σκουντουφλᾷ,ὁ ἕνας μικρὸς θεὸς πάνω στὸν ἄλλο πέφτειγιατί κατάλαβαν τί εἶδος βοὴ εἶναι τούτη,τάνοιωσαν πιὰ τὰ βήματα τῶν Ἐριννύων.