Na zgon rozstrzelanych w Irkucku

"Lepsza nam kula niźli takie życie!"Rzekli, powstali, rozbroili zbirów;A gdy broń mieli, to w pierwszym zachwycieBłysnęła ku nim ziemia łez i kirów.Potem pustynia, skąd nie ma wychodu,Bój, gdzie szczęśliwsi giną, męki głoduI znowu dawne pęta. Sąd otwarty...Dla katów spisy żeru... Czy słyszycie?Padł strzał — i drugi — i trzeci — i czwarty!

Salwo męczeńska! Bądź dla tych zbudzeniem,Których sumienia głos syren utula,A tym, co naród chcą zbawiać spodleniem,Powiedz: Niż takie życie — lepsza kula!Powiedz: Na sprzedaż nie wolno nikomuWynosić słupów ze wspólnego domu,By w ciasnym szczęściu na chwilę utonąć.Niźli obcego ciała stać się cieniem,Lepiej jak gwiazda w własnym ogniu spłonąć!