Δουλεύτρες ασπρομαντυλούσες

Βαρκοῦλες, οἱ ἔγνοιες κυματοῦσεςθάλασσες καὶ μᾶς τριγυρνᾶν.

(Δουλεῦτρες ἀσπρομαντυλοῦσεςἀπὸ τὸν κάματο γυρνᾶν. )

Οἱ πίκρες, ὀχεντρομαλλοῦσεςἔμπουσες, καὶ σκληρὰ χτυπᾶν.

(Δουλεῦτρες ἀσπρομαντυλοῦσεςφῶς ἱλαρότατο σκορπᾶν.)

Μπλάβες ξωθιὲς χρυσοματοῦσεςοἱ ἀγάπες καὶ μᾶς τυραγνᾶν.

(Δουλεῦτρες ἀσπρομαντυλοῦσεςκρασὶ γλυκόπιοτο κερνᾶν.)

Τὰ δειλινά, ἡλιοκόρες ροῦσες,τὰ σβοῦν μαχαίρια βραδιανά.

(Δουλεῦτρες ἀσπρομαντυλοῦσες,κοπάδι πρόσχαρο περνᾷ.)

Γλυκοαίματες, γλυκολαλοῦσεςἡ ὥρα κι ἂς κλαίει, καὶ ἡ καρδιά,

δουλεῦτρες ἀσπρομαντυλοῦσες,βαρειὰ κι ἂς εἶναι. Ξαστεριά.