Σήμερα τα λούλουδα

Σήμερα τὰ λούλουδα ὅλη μέραμέσ’ στὸν κῆπο μοῦ χαμογελοῦσαν,σὰ νὰ μὲ φωνάζανε: Πατέρα!καὶ τὰ χέρια σὰ νὰ μοῦ φιλοῦσαν.

Σήμερα δὲν εἶναι σὰν καὶ πάντα.Λούλουδα, χορτάρια, μιλημένα...ὅλα, ἀπὸ τὸ ρόδο ὡς τὴ λεβάντατὴν ἰδέα μου βλέπουν, ὄχι ἐμένα,

τὴν ἰδέα μου.

Δέρνεται ἡ ζωή μουμέσα στοὺς ἀνθρώπους καὶ ξεπέφτει·ἄπονοι εἶν’ οἱ ξένοι, κ’ οἱ ἀκριβοί μουμ’ εἴπανε παράνομο καὶ ψεύτη.

Ἡ ζωή μου μέσα στοὺς ἀνθρώπουςγερασμένο λείψανο καὶ τρίμμα,σβύνει στοὺς καιρούς, καὶ ζῇ στοὺς τόπουςσάμπως παραπάτημα καὶ κρῖμα.

Ρώτημα ἡ ζωή μου καὶ τρεμούλα,κέρωμα καὶ σκέβρωμα ἡ θωριά μου,μόνο ἐσὺ πὰς κ’ ἔρχεσαι, νυφούλαλευκοφόρα, ἰδέα μου, καρδιά μου.

Σήμερα — καὶ ποιὸς θὰ τὸ πιστέψῃ; —τὰ λουλούδια κλαίγανε μαζί μου,τὰ λουλούδια εἶν’ ἀπὸ σκέψη,ἀπὸ μοσκοβόλημα ἡ ψυχή μου.