Στο ζωγράφο Μπισκίνη

Φίλε, ἥρωες τὴ ματιά σου καὶ θεοὶτὴ συγκινοῦν, καλὴ σοῦ τὸ εἶπε Μοῖρα,δίνοντάς τους μέσ' στὴν εἰκόνα ζωή,τὸ κοντύλι σου νὰ εἶναι σὰν τὴ λύρα.

Στῆς μοναξιᾶς καρπόφορης τὸ πλάϊγιὰ νὰ σὲ ζῇ ἀπ' τοῦ χαύνου τὸν ἀέραμακριά, ἡ πιστὴ συντρόφισσα κρατάειτὴν ἔγνοια, καὶ σοῦ γίνεται μητέρα.

Σοῦ ἀνοίγει κ' ἡ Ἐμπνοὴ τοῦ Ὡραίου τὴν πύληστῆς δροσερῆς γυναίκας σου τὸ πλάϊ,καὶ τὸ ζωγραφικό σου τὸ κοντύλιμὲ τὸν Ἀπρίλη πάει καὶ μὲ τὸ Μάη.

Σὲ χαρὰ τέτοια μεσ' στὸ ἁπλὸ χαρτὶκαρφώνοντας τὴν ὄψη ἑνὸς λυράρη,τὴν ἔκαμες νὰ λάμπῃ σὰ γιορτὴπρὸς κάποιου ὀνειρευτοῦ σου θεοῦ τὴ χάρη.