Հարցում

Խոստովանե´, Տիկին, հիմա որ անցանՄեր մրըրկոտ սիրուն վըրդով օրերը,Հիմա որ ա´լ անոնց հուշքը ցիրուցանԱնհետացան տարիներու խորերը:

Հիմա որ քեզ փոխանակ «կյա´նքս» ըսելու,«Տիկի´ն», կըսեմ, որ կը խոսիմ հետդ ու առանցԴողի կարող եմ ձայնդ անուշ լըսելու,Հիմա որ վրադ ո´չ կիրք կզգամ, ո´չ նախանձ:

Հիմա որ ճիշտ երեսունդ անցուկ` կը կենաս,Շըքեղ արձա´ն, միշտ ըզմայլիչ գիծերով,Պաշտողներու խումբ մը շուրջըդ կունենաս,Ամբարտավան կո´ւռք, մարմարե ծիծերով:

Ըսե´ ինծի, կարոտը հին սերերնուսԿանցնի՞ երբեմն ներսեդ, արագ ու թեթև,Գինովցընող պաշտումներեդ կը զարթնո՞ւսԱնցյալին մեջ զարթումով մը կարճատև:

Անցյալն անոնք են որ մենե կը փախչին,Էջեր գրքին որ ինքնիրեն կը գոցվին,Էջեր միշտ գողտըր, բաներ անուշ ու չնչին,Ուրկե սիրտն ալ չարյունիր, բայց… կը խոցվի:

<1901>