Promienie (Bibl. Rękopisów)

PROMIENIE

Powietrze aniołów pełne,a ich przejrzysty trzepotjest jak natchnione ciepłonad ognia złotą wełną.

Dziewczynko, która fruwaszna ptaki rozmnożona —biały pył, jasny potok?promień ścieżek jak złoto?na skrzydłach? na ramionach?

Kim mi jesteś? kim jesteś?Obłok snu purpurowy.Cień przenika powietrze,idzie ziemią i przeczypuszystej rzeźbie głowy.

Smutek to, czy czekanie?Pośród organów blaskujak dymu smukłe laski,lub słupy srebrnych puchów —— bąki grających duchów.

Ileż muzyki ciepłej.Kim mi jesteś, kim jesteś? —— utrwalony powietrzemptaku białego pyłu.Kim mi jesteś, czym jesteś —pół ptak, a pół miłość.