Nokt’ en la koro

Nokt' en la koro . . . la harpo kuŝas . . .Vi tuj ekkantu, kantisto!

Se vi la kordojn de l' harpo tuŝas,Vi miron faras, artisto.

Se kor' ankoraŭ havas esperon,Per kanto ĝi revekiĝos;Se la okulo kaŝis larmeron,Denove ĝi eklarmiĝos.

Kant' via tondru mondan doloron!La gajon mi ne komprenos . . .Vi min plorigu, movu la koron,Aŭ mia brust' ne eltenos.

Ĝi de suferoj longe manĝiĝis,Silentan premis la ĉeno! . . .La tempo venis . . . ĝi jam pleniĝisKiel vazet' de veneno.