Do Inezy (Byron, 1907)

Do troski mej ty nie śmiej się,Wszak już uśmiechu niema we mnie,A niechaj nieba bronią cię,Iżbyś się miała śmiać daremnie.

Cóż za ukryte bole żrąRadości me i młodość moją,Że troski tej, co szarpie mną,I twe zabiegi nie ukoją?

Nie miłość to ni zawiść zła,Ani prostaczy głód zaszczytu

Dziś mnie do wzgardy serca pchaWraz z tem, com cenił tak śród bytu.

To przesyt jest, co wszędzie ckni,Gdzie zwrócę ucho swe lub oczy;Piękność nie sprawia szczęścia mi,Ani też wzrok twój, tak uroczy!

Wieczysty, ciągły jest to ból,Którym Żyd-Wieczny-Tułacz dyszy:Od zagrobowych ujść chce pól,A tutaj już nie znajdzie ciszy.

Uciec przed sobą byłbym radI w jak najdalsze mknąć ukrycia,A cicho, cicho spieszy w śladMyśl demon, klątwa mego życia.

Z wielką lubością inny ach!Używa tego, com ja rzucił!Bodaj, w rozkosznych tonąc snach,Nigdy, jak ja, się nie ocucił!

Mój los śród różnych błądzić ziemI po za siebie siać przekleństwo;A mą pociechą to, iż wiem,Że już najgorsze-m zbył męczeństwo.

«Jakto najgorsze?» Chęć swą złam!Przez litość nie chciej badać dalej!SmiejŚmiej się! do serca mego bramNie pukaj: tam się piekło pali.