Do siostry (Byron)

Choć się spełniły losów mych godziny,A gwiazda moja gaśnie na błękicie:Nie chciałaś we mnie widzieć żadnej winy,Choć innym łatwe zbrodni mych wykrycie.Choć dusza twoja znała me cierpienie,Tyś się dzieliła zemną w tej żałobie,Tak, że miłości mej wszystko marzenieJedynie w tobie znalazłem ja — w tobie!

Gdy się natura wokół nas uśmiecha,Wzrusza mnie łąka — las — i fala sina.Wiem, że jej uśmiech fałszem nie oddycha,Bo twój mi uśmiech ona przypomina.A kiedy wichry walczą z oceanem,Jak ci, com ufał im, z moją osobą:

Jeśli coś wzburzą w mem sercu złamanem,To przeto, że mnie chcą rozłączyć z tobą.

Choć skała mojej nadziei rozbita,Choć jej odłamy potonęły w falach,Choć dusza moja cierpieniem okwita,Ja w niewolniczych nie upadnę żalach.Niech tysiąc bólów ściga mię — nie legnę!Zgniotą — nie złamią! Pierwej spocznę w grobie —Niechaj mię dręczą — ja kolan nie zegnę!Nie o nich myślę! Ja myślę o tobie!

Choć twór człowieczy — tyś mi nie kłamała;Chociaż kobieta — tyś mię nie zdradziła;Choć spotwarzona — tyś się nie zachwiała,Choć ukochana — tyś mię nie smuciła.Choć ci wierzyłem — mnie się nie wyparłaś.Gdyś mię żegnała — nie, by ujść od brata,A gdyś czuwała, — czci mi nie wydarłaś,A gdyś milczała — nie na potwarz świata.

Lecz ja nie gardzę — nie potępiam świata,Jak i tej walki wszystkich na jednego:Jam go nie cenił, on mi był jak krata,Żal mi, że wcześniej nie uciekłem z niego.Jeżeli błąd ten kosztował mię drogo,Więcej, niż mogłem przewidzieć w potrzebie,Pomimo całą świata chęć złowrogą,Nigdy on nie mógł pozbawić mię ciebie.

Z przeszłości mojej, sny bolesnej złemi,Wielką naukę zyskam dla przyszłości:

Że to, com kochał najwięcej na ziemi,Godnem też było największych miłości.Źródło wytrysło w puszczy. Zieleń drzewaZakwitła nad niem. O wieczornej dobiePtak na gałęziach w samotności śpiewaI opowiada duszy mej — o tobie.