Księżyc (Byron, tł. Chodźko, 1833)

Słońce bezsennych! nieba wieczornego oko!Którego łzawy promień drżąc świeci wysoko,I ukazuje ciemność — lecz jéj nie rosproszy,Jak podobneś do znikłéj, wspomnianéj roskoszy!Właśnie tak przeszłość, światło dni dawnych, jaśnieje;Świeci ona, lecz promień wystygły nie grzeje;Nieśpi Smutek i patrzy na jéj blask pogodny,Widny, lecz zdala — jasny — lecz ah! jakże chłodny.