Nad rzekami Babilonu

Nad nami, co nad rzeki Babilonu schniem,Których ołtarze w gruzach, zaś ojczyzna snem,Zapłaczcie, oto harfa bezstrunna się wala,A kędy Bóg nasz władał — dziś czciciel Baala,W jakiém źródle Izrael spłucze z stóp swych krew?Kiedy zabrzmi w Syonie słodki ojców śpiew?Kiedy melodje Judy serce rozweseliTych, którzy na jéj dźwięk niegdyś wzruszeniem drżeli?O ty! plemię tułacze, gdzie kres dla twych prób?Dla twych zdyszanych piersi, dla twych błędnych stóp?Gołąb gniazdo, lis norę ma — uchron dla obu —Człowiek ojczyznę swą — Izrael nic — prócz grobu.