Ty, bezsennych słońce

Gwiazdo melancholiczna, ty, bezsennych słońce,Co przez łzy nam zdaleka ślesz swe światła drżąceI ujawniając ciemność, nie rozpraszasz cienia,O jakżeś ty podobna do szczęścia wspomnienia!

Tak świeci przeszłość nasza, to zgasłych dni zorze,Która się nam promieni, lecz grzać już nie może;Nocy pochodnio, zna cię boleść czuwająca:Widnaś, lecz ach daleko! ach, chłodna... choć lśniąca!