W drodze (Staff, 1922)

Zgubisz mnie, lub wyniesiesz. W drobnej śniadej dłoniDzierżysz mój los i cugle powożonych koni,Rwących z kopyta szlakiem wijącej się drogi.Dokąd jedziem? — ty zda się wiesz, jednak niepewna,Bo czekasz na mój rozkaz, niewolna królewna;— Czyż dziwna więc, że wszystek drżę od głuchej trwogi?

Lecz milczę, jakbym ufał twojej kierownicy,Coś wglądnęła do skrytej przeznaczeń tajnicyI wiesz dobrze o celu, serca wiedzą wieczną...A jednak, gdy noc spadnie, powstrzymasz rumaki,Pragnąc z oczu wyczytać mi rozkazu znaki,A ja ci wzrokiem wskażę tylko drogę mleczną.