Zwiędłe kwiaty

Trzeba zapomnieć, duszo, to, co byłoI co nie wróci. Bo inaczej bliznaWciąż krwawić będzie i wczesna siwiznaSkroń nam obieli, mimo młodych lat.

Co kwitnie — więdnie, umiera, co żyło:Starej mądrości tej uczą nas wszędzieDrzewa jesienne i kwiaty na grzędzie,A miłość właśnie to jest także kwiat.

Baśń się zaczęła dawno temu... dawno; —W jeden rytm serca zabiły bliźniacze,Razem się drogi dwie zeszły tułaczeI nową twarzą objawił się świat.

...Co kwitnie — więdnie zmianą nieustanną...Trzeba zapomnieć, duszo, to, co byłoI co nie wróci... — Stańmy nad mogiłą,Gdzie pogrzebiony jest uwiędły kwiat...