O końcu świata i kometach — całość

O roku ów! kto ciebie widział w naszym kraju?Ciebie lud zowie dotąd rokiem urodzaju,A żołnierz rokiem wojny; dotąd lubią starzyO tobie bajać, dotąd pieśń o tobie marzy.Zdawna byłeś niebieskim oznajmiony cudemI poprzedzony głuchą wieścią między ludem;Ogarnęło Litwinów serca z wiosny słońcemJakieś dziwne przeczucie, jak przed świata końcem,Jakieś oczekiwanie tęskne i radosne.O wiosno! kto cię widział, wtenczas w naszym krajuPamiętna wiosno wojny, wiosno urodzaju!O wiosno, kto cię widział, jak byłaś kwitnącaZbożami i trawami, a ludźmi błyszcząca,Obfita we zdarzenia, nadzieją brzemienna!