A choć ty się, ziemio... (Konopnicka, 1900)

A choć ty się, ziemio,Kwieciem rozkwieciła,Powiadają ludzie,Żeś ty jest mogiła...Oj wyrosły kwiatyZ prochu naszych kościA ten, kto je zerwie,Zapłacze z żałości.

A choć ty się, ziemio,Lasami odziała,Powiadają ludzie,Żeś ty czarna cała...Stoi las w zadumie,Szum idzie po lesie,Wiatr od stepu leci,Jęk daleki niesie.

A choć ty się, ziemio,Wysrebrzasz zdrojami,

Powiadają ludzie,Że ty płyniesz łzami...Oj, padały rosyNa tę bujną trawę,A nie były jasne,Ale były krwawe.