Duch-ptak buduje...

...Duch-ptak buduje klatkę sam...Zaś z śpiewem i z skrzydeł biciemWlatuje do jej bram,Upojon życiem.

I wnet o ciasne pręty,Z nieskończoności wzięty,Czerwieni pióra złoteRubinem krwawych róż...Wnet milknie gość skrzydlatyWśród mroków swojej chaty,Trawiony przez tęsknotęDo wolnych zórz.

Aż, bólem pokonany,Uderza piersią w ściany,Rozbija klatkę sam...Zaś z śpiewem i z skrzydeł biciemZ mroków, co zwą się życiem,Ulata wolny do wiecznych światła bram!