Duszę miej ukojoną...

...Duszę miej ukojoną,Jak cichy, polny zdrój,By w tobie niebios łonoObraz odbiło swójI kwiat by się nadbrzeżny przeglądnąć mógł w tobieW wiosennej swej ozdobieI cały brzeg zielony:Sznur szmaragdów, w tęczowe iskry uroszony,I łódź tej chmury, co przez lazur leciŻaglami rozpiętemiI kryje słońce,I słońce, co się chmurze wykrada i świeci,Dżdżem uświeżonej ziemiPromieniejące.

Duszę miej ukojonąW harmonię nieskończoną,W ciszę, co brzęczy, jako pszczoła złota...Co boże — lśni na fali,Co ziemskie — leży na dnie.Gdyś cichy, blask wieczności na tobie się pali...Lecz gdy kamień żądz upadnie,Wyjdzie z ciebie dna czarność, czarność ziemi, błota.