Hołd królowej Jadwidze

Na grób twój pójdziem i na miejsce Boże,Z którego dzwon dziś chwałę twą ogłasza.O, zapal w sercach naszych nowe zorze,O, daj nam światło, co moc starą zmoże,— Królowo nasza!

Zapłomień zimne piersi iskrą ducha!Oczyść nam usta węglem Izajasza!Gdzie nędza cierpi, gdzie siedzi noc głucha,Miłość z serc naszych niech ogniem wybucha,— Królowo nasza!

Pokaż nam drogę do bratnich dusz ludu,Gdzie chaty ciemne, gdzie mroczne poddasza!Daj czołom naszym najświętszy chrzest trudu,I tęczą twego opromień je cudu,— Królowo nasza!

Daj zgodę myśli, i jedność daj czynu,Daj karność — niech się chów twój nie rozprasza!O, rozpal wpośród niewiast polskich gminuŻar pożądania zasługi wawrzynu,— Królowo nasza!

Daj ziemi służyć! Daj bronić nam ziemi,Gdy ją dłoń wrogom przedawa Judasza,Razem z prochami ojców — razem z temiPiastowych kmieci strzechami siwemi,— Królowo nasza!

Daj stać niewieścim duchom w tej świątyni,Co dziś cześć twoją skróś wieków roznasza,I niech się światło nad nami uczyni,O, pierwsza chramu tego hospodyni,— Królowo nasza!

Zwiąż nas imieniem twojem w zwarte roty!Daj męstwo! niech nas walka nie przestrasza!Daj zburzyć twierdze krzywd, nędzy, ciemnoty!Rozwiń nad nami proporzec Twój złoty,— Hetmanko nasza!