I groby umrzeć mogą

I groby umrzeć mogą. I śmierć samaŚmiercią zabita być może...Oto kamienne łoże,Sarkofag pusty, rozchylona brama,Przez którą wiew ten, co leci od wiekaTchnieniem ciszy, hukiem gromu,Wywiał prochy człowiekaZ tego, gdzie wiecznym prochem leżeć mniemał — domu.

I groby ożyć mogą. I śmierć samaZmartwychpowstała być może...Oto kwieciste łoże,Sarkofag pusty, rozchylona brama,Przez która wiew ten, co leci od wiekaTchnieniem ciszy, hukiem gromu,Siew życia przywiał z daleka,Do tego, co miał śmierci pieczęć nosić — domu.