Kotek Psotek

Miała Zosia Kotka-Psotka;Tak go w domu nazywano,Bo coś spsocił w każdej chwili,Czy to wieczór, czy też rano.

To poplątał w motkach nici,To umaczał wąsy w sosie,To się z Kruczkiem pobił w budzie,To podrapał nawet Zosię.

Aż raz patrzy, Zosia w wodęPuszcza śliczne rybki złote.Psotek przysiadł, uszki stulił,I obmyśla nową psotę.

— Rybka — duma — to potrawa!To mi przysmak doskonały!Cóż to?... Zawsze będę chlapałMleko, jakby kociak mały?

Wnet nad wodą się przechyla,Patrzy okiem zachwyconem,Sięga łapką, jedną, drugą,Aż — buch! cały wpadł z ogonem.

Ledwo, że się nie utopił!A narobił krzyku, wrzasku...Wszyscy biegli przestraszeni,Dom był pełen prasku, trzasku.

Dostał febry, sczerniał cały,Lecz nie poszła w las nauka.Odtąd Psotek u staregoRybołowa rady szuka.

Często też ich widzieć można,Jak podrywką, albo wędkąŁowią sobie rybki złote,Złote rybki z krasną cętką.

Psotek zmienił obyczaje:Rzucił figle, rzucił psoty,Obrał sobie stan rybacki,Ostro wziął się do roboty.

Nie żałuje znoju, trudu,I panience swojej, Zosi,To miętusa, to kiełbika,To okuńka nawet znosi.

Zczasem zrobił się z kocinyRybak sławny w okolicy,Dziś drżą przed nim wszystkie płotkiOd Kamionki do Bystrzycy.