Muchy samochwały

U chomika w gospodzieSiedzą muchy przy miodzie.Siedzą, piją koleją,I z pająków się śmieją.

Podparły się łapkamiNad pełnemi kuflami.Zagiął chomik żupana,Miód dolewa do dzbana.

— Żebyś, kumo, wiedziała,Com już sieci narwała,Com z pająków nadrwiła,Tobyś ledwo wierzyła!

— Moja kumo jedyna!Czy mi pająk nowina?Śmiech doprawdy mnie bierze...Pająk!... Także mi zwierzę!

— Żebyś, kumo, wiedziała,Trzem pająkom bez mała,Jak się dobrze zasadzę,Trzem pająkom poradzę!...

— Moja kumo kochana!(Chomik! dolej do dzbana!)Moja kumo jedyna,Czy mi pająk nowina?

Prawi jedna, to druga,A tu z kąta coś mruga...Prawi czwarta i piąta,A coś czai się z kąta.

Pająk ci to, niecnota,Nić — tak długą — namota!Zdusił muchy przy miodzie,W chomikowej gospodzie.