Nasz sztandar

Nasz sztandar tkała żywa moc,Co śmierci się nie lęka!Przez chmurne dnie, przez głuchą nocTkała go duchów ręka.My jej drgającą snuły nić,Z serca, co żarem bije...Ten tylko naród godzien żyć,Co czuje sam, że żyje!

Nasz sztandar powiał w jasność zórzNa drzewcu z tego drzewa,Co korzeniami wszerz i wzdłużWrosło w tej ziemi trzewa.I nikt i nic, przez żaden trud,Nie zerwie węzła tego,Co z ziemią wiąże wierny lud,A ziemię z duchem jego!

Nasz sztandar jedno hasło maI jedno zawołanie:— W jedności, w pracy żyje, trwa,Jest z klęski — zmartwychwstanie.My go z czcią niesiem w życia chramOd ziemi, od macierzy...— Ten tylko wejdzie do jutra bram,Kto w jutro swoje wierzy!