O, czemuż dęby (Konopnicka, 1915)

O, czemuż dęby nasze starodawneNie od pioruna poległy w swej sile...Czemu korony nie spadły im sławneNa jakiejś wielkiej mogile!

Po liściu oto, po jednej gałęziOdarł je wicher z wiosennej ich krasy,A pierś ich cisza obumarła więziI milczą pola nasze, milczą lasy...