O Kurpikach

Zdawna Polska już słynie,Kurpikami dzielnemi,Co to jeszcze SzwedowiWziąć nie dali swej ziemi.

Siedzą Kurpie nad Narwią,Siedzą z dziada, pradziada,O tych wojnach, o SzwedachOjciec synom powiada.

Opowiada, jak dzielnie,Biły wroga tam chwaty,Jak po bitwie ukryliW gęstej puszczy harmaty.

Idzie Prusak i pyta:— Gdzie to macie te działa?A Kurpiki mu na to:Woda je nam zabrała. —

Wieją orły, pogonie,Idą polscy żołnierze.Lecą Kurpie: — Są działa!Niech Ojczyzna je bierze!

Może niema kto strzelaćTo będziemy i sami,Toć się nasze pradziadyTęgo biły z Szwedami!

Chce Kościuszko im płacić,A Kurpiki: — Nie trzeba!A toć darmo OjczyźnieKaże służyć Bóg z nieba!

Jeden dukat weźmiewa:Niech się chłopcu dostanie,Co się w dzień ten urodził,W samo polskie powstanie!