Credo

Wierzę w ducha potęgę i w wiedzy zdobycze;Wierzę w cel życia wzniosły, święty, choć daleki;Wierzę w braterstwo ludów, w hasła tajemnicze,Które przez wrzawę dziejów wiekom dają wieki.Wierzę w dobro, co z czołem białem od promieni,Wyleczy kiedyś ziemię z jej ran i z jej cieni...Wierzę, że bohaterscy ducha pracownicyUjrzą jutrznię dni nowych ze swojej strażnicy.Wierzę, że dawne błędy następstwa łańcuchemCiężą nad późnych wieków kierunkiem i ruchem.Wierzę w dziedzictwo kary, w pokutę dziejową;Wierzę, że sprawiedliwość zstąpi nam królową...Wierzę w ciszę i w spokój po gromach i burzy;Wierzę w siłę, co, walcząc ze złem, się nie nuży...Wierzę, że wytrwać można mężnie i dostojnieW największej własnych uczuć i porywów wojnie.Wierzę w uścisk, co kiedyś świat połączy cały;Wierzę w nieskończoności białe ideały;Wierzę, że z drobnych iskier, skrzesanych przez dzieje,Wielkie, wspólne ognisko ludzkości roztleje.

Wierzę w przejrzyste sfery ponad wrzawą ziemi,Kędy się krzepią duchy wodami żywemi,Kędy niskie zabiegi milkną przed obliczemWiekuistej ustawy z berłem tajemniczem.Wierzę w kwiaty nadziei, co z mogił nam wschodzą;Wierzę, że krzywd posiewy bohaterów rodzą.Wierzę w parcie konieczne, świadome ludzkości,Do potężnych idei prawa i równości.Wierzę, że błędnych komet błask zagasa zwolna;Wierzę, że ludzkość wiecznie łudzić się nie zdolna,Lecz, nim dosięgnie prawdy, smutna i stęskniona;Nieraz do marnych cieniów wyciągnie ramiona.Wierzę w braterskiej dłoni uścisk i zachętę;Wierzę w duchów zbudzonych obcowanie święte;Wierzę w siłę, co stapia czyny i ofiaryNa dni nowych słoneczne, królewskie sztandary;Wierzę w orli lot ducha, co nigdy nie stoi...I „niechaj mi się stanie podług wiary mojej”.