Fragmenty — XII

XII.

Poco śpiewać? Poco targać smutnieStruny, które ozwać się nie mogą?Idź, poeto! strzaskaj swoję lutnię!Porzuć szczęty nad rozstajną drogą...

Niech ptak polny śpiewa na tej ziemi,Niechaj wichry zawodzą, tu w nocy,A pieśniarze niech chodzą niemi,Rozbrojeni z czarodziejskiej mocy.

Niech odmieńce wśród życia biesiadyDla wesela swoją lirę stroją,Jak z wyrwanem żądłem liche gady,Co się w tańcu za piszczałką roją...

Ich to święto! Piersiami pełnemiNiech okrzykną toast znikczemnienia.Wy odejdźcie, o pieśniarze niemi,Pełni ogniów wzgardy i serc drżenia.

Kiedy usta milczeniem zawarte,Gdy głos mężów stłumiony i cichy,Dzieje wtedy piszą wielką kartę...Kwiatów jutra pękają kielichy...