Na grobie rycerz

Na grobie rycerz z dawnych latZ wzniesioną głową stoi,Na czole hełm, na ręku tarcz,A pierś zamknięta w zbroi.

Wróżbę on kiedyś taką miał,Za dni swych, za żywota,Że kiedy kośbę skończy śmierć,Ozwie się trąba złota.

I czeka rycerz wiek i dwaWśród śmierci stojąc żniwa,I słucha w dzień, i słucha w noc,Czy trąba się odzywa.

I rdza mogilna zjadła miecz,I hełm wyżarły deszcze,I w tarczę bije wiatr i śnieg,A rycerz czeka jeszcze...

I słońce mu wypiło wzrok,I mchy wyrosły z zbroi,I pierś pęknięta sypie proch,A rycerz ciągle stoi...

I słucha w dzień i słucha w noc,Kamienne czoło wznosi,A śmierć tuż przy nim chodzi wzdłuż,I kosi... kosi... kosi...