Kubek

Z jednego kubka ty i jaPiliśmy onej chwili,Lecz że nam w wodę padła łza,Więc kubek my rozbili.

I poszli w świat, i poszli w dal,Osobną każde drogą,Ani nam szczątków onych żal,Co zrosnąć się nie mogą...

Dziś, kiedy w skwary znojnych susz,Samotne kroki niosę,Gwiazdy mi jasne z złotych kruż,Podają srebrną rosę.

Lecz wiem, że w żadnej z gwiezdnych czaszNie znajdzie się ochłoda,Jaką miał prosty kubek nasz,Gdzie były łzy — i woda.