Wieczór już, Panie!

Wieczór już, Panie! Oto leśni ptacySkłaniają skrzydła, ku gwiazdom w polocie...Oto pól Twoich umilkli śpiewacy,Oto dzień cały przetrwałam już w pracy,We łzach, w tęsknocie...

Z blasków poranku, i dnia, i ze słońca,Nie miałeś dla mnie żadnego promienia!Oto się czas mój nachyla do końca,Oto już gwiazda wieczorna i drżącaBłyska wśród cienia...

Innym oddałeś zórz jasnych kolory,Nad cichą strzechą rzucone w lazurze,I zapach łąki i ciszę w naturze,Bocianie gniazda, topole i róże,I ciemne bory...

Lecz ja ze świata całego ogromuJedno jedyne serce wzięłam sobie...

Nie było dla mnie ogniska ni domu,Żyłam w żałobie...

Po cząstkę moją, na boku stojąca,Nie wyciągnęłam przez dzień cały ręki...Życie przechodzi, pomija, potrąca,Myślałam — wspomni! — czekając tak końca,Nucąc piosenki...

Lecz oto kwiaty posnęły majowe,I kruk samotny znajduje posłanie...Czuję chłód ros tych, co lecą perłowe...Pod cichą strzechą daj skłonić mi głowę,— Wieczór już, Panie!...