Ignacemu Domejce

Odpłynąłeś nam za morze,Za dwoiste morze...Za to jedno, tu na ziemi,Za to drugie — boże.

A na jednem fale biją,Wicher po niem lata,A na drugiem wielka cisza,Cisza z po za świata.

A na jednem w blaskach słońcaŁódź się rankiem chwieje,A na drugiem noc wieczysta,Co nigdy nie dnieje.

A na jednem maszty białeWiatr lekko pogania,A na drugiem czarny żagielWiecznego rozstania.

A na jednem serca biją,Łza powieki mroczy,A na drugiem pielgrzym cichy,Ma zamknięte oczy...

A to jedno — w ciszy nawet,Pełne głuchej wojny,A to drugie, nawet w burzy,Ocean spokojny.

A to jedno — grób twój dzieliOd ojczystej ziemi,A to drugie łączy ciebieZ duchami bratniemi.

Bywaj, bywaj pożegnany,Miły nasz tułaczu,Na tych obu morzach, gorzkichOd ludzkiego płaczu!