O gwiazdy złote!

O gwiazdy złote!Po toż świecicie nocami cichemi,By wrażać w serce uśpionej tej ziemiWieczną tęsknotę?Ach! kto raz dotknął czary upojenia,Stojąc samotny wśród nieskończoności,Ten nie ukoi już nigdy pragnieniaW zmąconych źródłach nicości!

Ciche przestrzenie!Kiedyż, ach kiedyż, płonące źreniceOdgadną waszą srebrną tajemnicę,Przenikną cienie?Lekka, przejrzysta mgieł waszych zasłona,Co się rozwiewać zdaje z ust mych tchnieniem,Czyż tak na zawsze będzie rozciągniona,Pomiędzy prawdą a ludów sumieniem?

Ciemne błękity!Czemuż wschód słońca tak jeszcze daleki?

Czy ujrzą kiedy stęsknione powiekiNowych zórz świty?Czy patrzeć mają wiecznie wytężoneW tę rozjaśnioną lekko wschodu stronę,Kędy, przez chmury łez ludów perłowe,Słońce podnosi swą głowę?

O nocy smętna!Ty, co uciszasz łkającą pierś świata,Czemu w bezsennych porywach ulataDusza namiętna?Jest-że to klątwą, czy dolą jej błogą,Że gdy śpi ziemia, tęsknoty wybuchy,Co niezrodzonych wieków budzą ruchy,Usnąć, ucichnąć nie mogą?