O, nie jest nikt

O, nie jest nikt z nas nędzny tak,O suchym żyjąc chlebie,Któryby gwiazdy własnej swej,Na wielkiem nie miał niebie!

I nie jest nikt z nas silny tak,I taki ufny w siebie,Komuby tęskny nie biegł wzrokDo gwiazdy — gdzieś na niebie...

I nie jest nikt z nas szczęśliw tak,W rozkoszy, czy w potrzebie,Żeby swą gwiazdę aż po gróbDopatrzeć mógł na niebie!